Nieuws

Nieuwe foto's op ons fotoalbum

Je vindt deze op ons fotoalbum.

Rest ons nog om jullie allemaal het allerbeste toe te wensen voor 2003.

Binnen is binnen

Zo, eindelijk weer een update van deze site. De technische mogelijkheden van St. Lucia zijn op telecom gebied ietswat beperkt en via de sateliet wou het de laatste dagen ook niet erg vlotten. Foto's houden jullie dus nog tegoed.

Het goeie nieuws is; WE HEBBEN ONZE KLASSE GEWONNEN!! Daar zijn we natuurlijk hartstikke blij mee. Om even voor half vijf 's middags passeerden we op dinsdag 10 december de finishlijn in Rodney Bay, twee uur later gevolgd door de tweede boot in onze klasse. Vlak voor de finish scheurde een van onze passaatfokken dwars doormidden tijdens het strijken. Kennelijk toe aan een welverdiend pensioen. Per saldo hebben we er iets meer dan 16 dagen over gedaan, hetgeen sneller was dan we van te voren hadden ingeschat. Op een aantal boten uit onze klasse zijn we meerdere dagen uitgelopen. Door een relatief noordelijke route met name in het eerste deel van de oversteek te varen zijn we uit de windstiltegebieden gebleven waar een groot aantal andere boten de eerste dagen in terecht kwam. We zijn eigenlijk nooit langzamer dan 6 knoop gegaan.

De sfeer is geweldig in Rodney Bay. Ook nu nog komen er dagelijks boten binnen, dus de bar aan de haven is nagenoeg permanent open. En iedereen wil na binnenkomst natuurlijk graag zijn of haar verhaal kwijt. De eerste biertjes komen wel keihard aan na 2,5 week Coca Cola drinken. Maar ook dat went weer.

Over een week is hier de prijsuitreiking. We gaan intussen nog wat vakantie vieren en het eiland verkennen. St.Lucia is een schitterend eiland. De mensen zijn erg aardig. Het vervoer is goed geregeld. De hele dag rijden hier kleine busjes rond, die je voor 1 EC dollar (ongeveer 40 Eurocent) het hele eiland over brengen. Regelmatig valt er wat regen, waardoor het overal erg groen is.

De Stortemelk zal door René en Frans begin januari naar St. Maarten worden gevaren, zodat ze als 'moederschip' kan dienen tijdens de Heineken Regatta begin maart. De regatta zelf zullen we gaan varen in de nieuwe J/105. Er zijn plannen om de boot daarna een jaar in de Caribbean te laten liggen, maar dat is nog niet helemaal zeker.

De volgende update is enigzins afhankelijk van de beschikbaarheid van een vaste lijn waar ik mijn trouwe Apple iBookje aan kan hangen, zodat de beloofde foto's met jullie kunnen worden gedeeld. Via een Iridium verbinding is dat niet te doen. Voorlopig nemen we even afscheid van jullie. Natuurlijk willen we jullie bedanken voor jullie interesse en voor de vele e-mails en alle berichten op ons gastenboek. We hebben ze aldoor met veel plezier gelezen. Mogelijk dat we nog een aantal van jullie persoonlijk met onze verhalen kunnen vervelen in de nabije toekomst.

Uiteraard willen we onze sponsors PriceWaterhouseCoopers, Boekel De Nerée en Galaxy Business Networks heel erg bedanken voor hun ondersteuning van - en vertrouwen in ons project, alsmede ons 'supportteam' op de wal. Andy, Jean-Paul, Denise, Pascal, Bobby, Marco, Ferry en alle anderen die belangeloos ons project hebben gesteund met allerlei hand - en spandiensten; helemaal top!

Smooth sailing!

De laatste loodjes

Voor zover je kunt spreken van de 'laatste loodjes' met overdag temperaturen van boven de 30 graden en een windje van 20 tot 25 knopen in de rug, zijn we er mee bezig. We denken dinsdag aan het eind van de dag te finishen in Rodney Bay. Hopenlijk zullen we dan de eerste finisher in onze klasse blijken te zijn. Voor de langzamere boten belooft het een lange trip te worden. Er wordt variabele wind tussen de 5 en 8 knopen voorspeld voor de komende 48 uur in de weergebieden die een paar honderd mijl achter ons liggen.

De verse waren zijn geleidelijk nu op z'n eind. Voor zover het niet al was opgegeten, kunnen we het geleidelijk aan allemaal overboord zetten. Gisteren hebben we een praktijktest van het 'houdbare' bruine brood gehad. Degene die ervan had gegeten, ging 's nachts bovengemiddeld vaak naar de wc. Wat nog over was, hebben we maar aan de vissen gevoerd.

Gisteren hebben we weer een ontmoeting gehad met dolfijnen. Op andere boten zijn ook ontmoetingen met walvissen geweest. Voor de rest zien we veel vliegende vissen. Nog even kunnen we genieten van de prachtige nachten met soms een extreem heldere sterrenhemel. Maar we kijken aan de andere kant ook uit naar het eerste (en daaropvolgende) biertje in de Shamrock, volgens insiders 'The place to be' in Rodney Bay.

Eerste echte panne

5 december; pakjesavond! We hopen dat de Goede Sint jullie ook dit jaar weer allemaal goed zal verwennen. Hij schijnt ook nog bij ons aan boord te zijn geweest in Las Palmas, dus ook wij zijn een beetje zenuwachtig. Er is een dubbele feestvreugde op de Stortemelk. Junior, de zoon van Johan, wordt vandaag 9 jaar. Van harte gefeliciteerd namens de hele bemanning Junior!

Gisterochtend was het om 10.00 weer tijd voor een positie update in ons logboek. Dat gebeurt bij ons aan boord ieder uur, tezamen met de barometerstand, logstand, windrichting & -snelheid, snelheid en koers. Echter de GPS (= Global Positioning System) was uitgevallen en wou met geen mogelijkheid meer aan. Nadere inspectie leerde dat de stroom toevoer OK was, dus moest het wel in het apparaat zelf zitten. In de hoop ergens een defecte zekering aan te treffen, besloten we het kastje open te schoeven.Een schoeilucht kwam ons tegemoet. Een van de printplaten was zwartgeblakerd. Die gaat het dus niet meer doen. Het schijnt een heel duur apparaat te zijn geweest, waar de toevoeging 'Professional' ons ook nu nog tegemoet schitterd. Gelukkig hebben we een reserve apparaat in de vorm van een kleine handheld GPS. We hopen uiteraard dat deze ons in de laatste 1.000 mijl blijft bijstaan.

Zo nu en dan komt er een tropisch buitje over. Gistermiddag hadden wel een heel heftig exemplaar. In no-time stonden we allemaal te douchen. Uiteraard hield de bui ermee op toen de helft zich net had ingezeept. Dus toch maar weer zout water er achteraan. Inmiddels heerst er overdag een zinderende hitte. De temperatuur komt ruim boven de 30 graden, maar gelukkig blijft het wel waaien.

We liggen volgens onze informatie (die waarschijnlijk beperkter is dan thuisblijvers die inloggen op de Worldcruising website) nog steeds op kop in onze klasse. Volgens onze berekening is onze voorsprong op dit moment iets meer dan 20 mijl t.o.v. Song of the Sea welke tweede ligt. We moeten er dus nog wel even bijblijven. Voorts is er van de Charisma, een Swan 44 uit onze klasse, al enige dagen geen positierapport ontvangen. De laatste keer dat dat wel lukte lag deze een mijl of 35 achter ons. Het blijft waarschijnlijk spannend tot het eind.

Halverwege de oversteek.

Vanmiddag gaan we meemaken dat het afgelegde aantal mijlen meer is dan het nog te varen stuk. Een belangrijk breekpunt voor de crew van de Stortemelk. Bij wijze van verrassing hebben we nog een extra biertje weggestopt in de koeling. Vannacht hebben we prachtige surfs gehad met als hoogtepunt 14,5 knopen. Afgelopen etmaal hebben nog net geen 200 mijl afgelegd. En dat met twee fokjes! De stuurautomaat doet nog steeds trouw zijn werk, al zien we wel dat hij daarvoor graag wat extra stroom wil hebben. Onze generator is bereid om in deze vraag te voorzien, inruil voor pakweg 1 liter diesel per uur. Een mooie deal, lijkt het ons.

In het klassement doen we lekker mee en voor zover we kunnen zien liggen we aan kop in onze divisie. Helaas zijner ook boten waarvoor de oversteek wat minder fortuinlijk verloopt. De grootste tragedie vond op 29 november plaats aan boord van de Toutazimut, een Formosa 51 gevaren door de gebroeders Hitchcock uit Engeland. Een van de twee broers viel overboord en kon niet tijdig aan boord worden terugehaald. Hij verdronk omdat zijn broer het niet lukte om hem terug aan boord te hijsen, ondanks het feit dat hij zijn lifeline had aangehaakt. Een Mayday via de SSB leidde ertoe dat twee boten, welke relatief het dichtstbij de Toutazimut lagen, hun koers hebben verlegd om het overgebleven bemanningslid te assisteren. Een enorme domper voor het evenement. Ook bij ons aan boord is iedereen er een hele dag stil van.

Inmiddels hebben we ook een uitgebreide ontmoeting gehad met dolfijnen. Bijna een halfuur bleven ze voor onze boeg langs scheren, afgewisseld met hier en daar een sprongetje. Ook zien we veel vliegende vissen. Eentje presteerde het zelfs om tegen het achterhoofd van Frans op te vliegen. Toch denken we dat de vis per saldo meer hoofdpijn moet hebben gehad, toen hij aan de andere kant weer de oceaan indook.

We naderen nu de 19-de breedtegraad. De dagen worden steeds warmer en de nachten steeds zwoeler. Inmiddels kunnen we ook 's nachts gewoon het korte-broek-en-T-shirt tenu aanhouden. Het hogedrukgebied op 34N 35W verzekert ons ook de komende dagen van goede wind uit de oost-noordoosthoek. De toekomst ziet er dus zonnig uit.

De nadelen van een voordewinds bestaan.

Sinds de avond van de 25ste november is de wind door de noord heen gekomen en waait sindsdien voornamelijk uit het oost-noordoosten. Waren we niet echt blij dat we na de start de wind pal tegen hadden, het voor de wind varen heeft ook zo zijn nadelen. Aanvankelijk konden we onze koers houden onder genaker. De afgelopen dagen is het vrijwel pal voor de wind geworden. In een onrustige zee kan dat een heel vervelende koers zijn. De boot heeft de neiging om als een gek te gieren. Gisteren hebben we m.b.v. een tweede (reserve) fok een passaat tuig gefabriceerd en afgelopen nacht voer de boot een stuk rustiger. We snellen nu met een vaartje van tussen de 7 en 9 knoop richting St. Lucia. Vanochtend was de afstand gedaalt tot minder dan 2000 mijl.

De positie rapportage aan Worldcruising verloopt moeizaam. We hebben begrepen dat al twee dagen onze positie niet is geupdate op de website, terwijl we toch iedere dag braaf onze positie doorgeven via de SSB radio. Dat werkt als volgt; de hele vloot is opgedeelt in een viertal groepen. Per groep zijn er een drietal Net controllers van te voren aangewezen die bij toerbeurt de posities via de SSB verzamelen van de boten welke deel uitmaken van die betreffende groep. A/h eind van de dag e-mailen de Netcontrollers alle posities door aan Worldcruising in Cowes, die op hun beurt de posities op de website aanpassen. Althans, zo zou het moeten werken. In de praktijk blijkt het systeem toch nog op voldoende plaatsen mank te kunnen gaan. We hebben al een aantal dagen geen idee waar onze concurrenten zich bevinden uit onze divisie. We hopen natuurlijk een heel stuk achter ons. Misschien weten we het later vandaag wel.

De sfeer is goed aan boord, niet in de laatste plaats dankzij de kookkunsten van onze chefkok Johan. Terwijl ik dit verhaaltje tik, wordt er weer een uitsmijtertje met ham en tomaat voor m'n neus gezet, ik bedoel maar. Ons wachtschema beslaat een periode van 20 uur per dag. De resterende vier uren worden gebruikt om eventuele klusjes aan de boot te doen, gezamelijk te eten en te borrelen met ondermeer toast, zalm en franse kaas uit Spanje. De borrel hebben we vervangen door een blikje cola, wonderbaarlijk zo snel als je daaraan went.

De kop is eraf

Op de dag van vertrek worden de laatste veiligheidsinstructies nog een keer doorgenomen. Alle verse waren zijn inmiddels aan boord. Daarmee is de fourage afgerond, alhoewel we toch enige twijfels krijgen wanneer we zien wat andere boten soms meenemen. Wat bijvoorbeeld te denken van 250 eieren, die onze noorse buren van de Bonanza aan boord sjouwen of de enorme hoeveelheden bier en andere alcohol die we onderdeks zien verdwijnen op een zwitserese boot. Om dat tijdens de oversteek op te krijgen moet je wel constant dronken zijn. Wij hebben uit zelfbehoud gekozen voor een alcoholvrije overtocht. Ergens goed verstopt liggen de biertjes voor op de finish, dat dan weer wel.

De start is chaotisch. Voor de cruiserdivisie werd van te voren aangeraden om de motor tijdens de start bij te houden. Niet overbodig blijkt later als tijdens de start een voorliger ineens volgas achteruit slaat! Met 5 knopen wind dobberen we onder halvewinder over de lijn. Drie uur later draait de wind 180 graden. En jawel... wederom zuidwesten wind die toeneemt tot zo'n 30 knopen. We zijn enigzins gedesillusioneerd. In het daaropvolgende etmaal ruimt de wind echter naar het noord-noordwesten en varen we met een lekker gangetje koersje zuidwest, op weg naar de tradewinds. Vandaag ook de eerste positierapport via de SSB doorgegeven. De boten die we op dit moment om ons heen zien zijn over het algemeen een stuk groter, dus lijkt het niet echt slecht te gaan.

Klaar voor vertrek

Na het doorlopen van een ellenlange klussenlijst, waar telkens weer nieuwe punten op komen, lijken we nu aardig de boel voor elkaar te hebben. Woensdag hebben we onze safetycheck gehad en op een tweetal kleine puntjes na zijn we 'veilig' verklaard. De tanks zitten vol, de fourage is aan boord, dus het wordt tijd om te vertrekken.

We zijn in Las Palmas

Zo moeizaam als de tocht naar Lanzarote was, zo voorspoedig was de reis van Lanzarote naar Las Palmas. De wind deed weer wat die moest doen en in 14 uur hebben we de 110 mijl afgelegd. Een schittende tocht. De meeste schepen zijn al binnen. Als je zo om je heen kijkt, zou je niet zeggen dat de economie een dipje doormaakt. Fonkelnieuwe Swans, Farr's en andere miljoenen Euro's kostende schepen zijn royaal vertegenwoordigd. Met een 40 footer behoor je tot de 'kleintjes'.

Inmiddels zijn we in de molen van alle administratieve verplichtingen terecht gekomen. Ook aan de boot zelf gaan we weer verder met de nooit verdwijnende lijst van klusjes. De locale watersportzaak draait de dagen van zijn leven. Vanmiddag gaan we op bezoek bij Marco, die namens onze sponsor PriceWaterhouseCoopers ons komt uitzwaaien.

Tradewinds? Hoezo Tradewinds?

Na op vrijdagmiddag te zijn aangekomen op de boot in Almerimar, zijn we ons gaan voorbereiden op het vertrek. Enerzijds betreft dat het doen van boodschappen, anderzijds zijn er nog een paar klusjes aan de boot die moeten gebeuren. De laatste dagen voor het vertrek zijn voor de meeste bemanningsleden om uiteenlopende redenen nogal vermoeiend geweest. Enerzijds allerlei lopende projecten thuis of op het werk die nog even af moesten en anderzijds de verschillende afscheidsfeestjes hebben zo hun tol geeist t.a.v. de fysieke conditie van een ieder. Sommigen laten het diner 's avonds voor wat het is en kiezen voor een lange nacht slapen voor vertrek. Zaterdagochtend zijn we met de laatste voorbereidingen bezig. We maken nog kennis met Willy, een gepensioneerde Belg (Gek zijn is niet gevaarlijk als je het maar weet) die met zijn 15 meter lange motorboot voornamelijk in zijn eentje de wereldzeeen af vaart. Ondermeer is hij op die manier naar Amerika en Cuba gevaren. We moeten er niet aan denken, temeer het type boot overeenkomt met wat we in Nederland gemiddeld op de Kaag zien varen...

Het plan is om direct na de lunch te vertrekken. Op het moment dat we aan het losmaken zijn, snijdt Andy, een opstapper die t/m Las Palmas zich dermate ernstig met zijn Leatherman, dat accuut een medische post moet worden opgezocht. Twaalf hechtingen - en een aantal uren later kunnen we alsnog vertrekken.

De wind staat pal tegen en de golven zijn kort en stijl. Opkruizen lijkt onder deze omstandigheden te lang gaan duren. We besluiten te gaan moteren. De combinatie van vermoeidheid met vervelende golven, zorgt ervoor dat enkele uren na vertrek 4 van de zes opvarenden serieus zeeziek zijn. 24 uur later is het grootste deel weer min of meer overeind gekrabbeld. Inmiddels naderen we Gibraltar een enigzins sinister stuk steen. De wind neemt flink toe en met een rif in het grootzeil varen we er met 9 knopen langs. De wind neemt toe tot rond de 30 knopen, om vervolgens daarna weg te vallen tot 1-5 knoop. Weer moteren dus.

De dagen daarna hebben we aanvankelijk weinig tot geen wind en de motor blijft dus aan. We maken ons geleidelijk zorgen over de hoeveelheid brandstof aan boord, maar op 12 november komt uiteindelijk wind uit het noordwesten. We maken goede voortgang totdat 24 uur later de wind pal west wordt en toeneemt tot uitschieters van zo'n 40 knoop. Geleidelijk aan wordt duidelijk dat Las Palmas kruizen wordt. Gezien de zeegang een weinig aanlokkelijke optie. Beide genuaschoten breken in de nacht van 13 op 14 november en we hebben weer een aantal zeezieken aan boord. Met de overgebleven drie man bemanning worden de wachten een stuk zwaarder. Bovendien komt er overal water in de boot via niet goed af te sluiten luchthappers en lekkende luiken. Als de wind geen neigingen vertoond tot ruimen, besluiten we naar Lanzarote te varen - het meest noordelijke eiland van de Canaries. Als we arriveren in de luwte van de oostelijke kant van Lanzarote, wordt de zee een stuk rustiger. Uit de pilots lijkt de jachthaven Puerto Calera de meest comfortabele optie. De binnenloop van een onbekende haven in het donker is altijd weer spannend, zeker met 33 knopen wind. Bij het binnenlopen horen we nog iemand roepen 'not posible' maar doen alsof we niks horen en leggen de boot langszij een jacht met een zwitserse bemanning, die uiterst hulpvaardig is bij het aanleggen.

De volgende dag gebruiken we om de boot weer op orde te krijgen. Alle geregistreerde lekken worden gedicht en alles wordt gedroogd en gewassen. De grootschoot en het spival worden vernieuwd en op zaterdag 16 november zijn we weer vertrekklaar. De wind is gedraaid naar het noordwesten en de weerberichten beloven ons noordoosten wind voor het komende etmaal. Las Palmas, here we come!

Nog 1,5 week...

Nadat ongunstige weerberichten de bemanning heeft doen besluiten om eerder naar binnen te gaan dan bij Malaga, ligt de boot nu op ons te wachten in Almerimar (dat ligt ergens tussen Almeria en Malaga). De laatste weken achter onze burelen op de verschillende kantoren zijn hiermee aangebroken. Onvoorstelbaar wat er allemaal nog in die laatste dagen moet gebeuren om weg te kunnen! Zowel op professioneel als op sociaal gebied zijn de agenda bomvol. Op 8 november is echter de definitieve deadline. The point of no return, of hoe je het maar wil noemen. We zullen allemaal blij zijn als het zover is.